Home ఎడిటోరియల్ పాఠశాల విద్యకు నోచుకోని ఊళ్లు

పాఠశాల విద్యకు నోచుకోని ఊళ్లు

 

దేశంలోని దాదాపు 14 శాతం గ్రామాలకు పాఠశాలలు లేవు. కొన్ని రాష్ట్రాల్లో అయితే 15 శాతం గ్రామాల్లో పాఠశాలలు లేవు. ఇది గ్రామీణాభివృద్ధి శాఖ తెలియజేసిన సమాచారం. అంత్యోదయ కార్యక్రమానికి సంబంధించి సేకరించిన సమాచారం ప్రకారం తెలిసిన మరో వాస్తవమేమంటే, 47 శాతం గ్రామాల్లో ప్రాథమిక స్థాయి స్కూలు మాత్రమే ఉంది. అంతకు మించి చదవాలంటే స్కూలు లేదు. దేశంలోని వివిధ రాష్ట్రాలు, కేంద్ర పాలిత ప్రాంతాలకు సంబంధించి పౌరసదుపాయాల సమగ్ర సమాచారం ఇప్పుడు అందుబాటులో ఉంది. 5,27,507 గ్రామాలు, 2.3 లక్షల గ్రామపంచాయతీల సమాచారం పరిశీలిస్తే, అందులో 75,613 గ్రామాలు అంటే 14.33 శాతం గ్రామాల్లో అస్సలు స్కూలన్నదే లేదు. ఎనిమిదవ తరగతి వరకు చదువుకోడానికి స్కూలు సదుపాయం ఉన్న గ్రామాలు కేవలం 21 శాతం. హైస్కూలు అంటే 10వ తరగతి వరకు చదువుకునే సదుపాయం ఉన్న గ్రామాలు కేవలం 11 శాతం, ఇక సీనియర్ సెకండరీ అంటే మన ఇంటర్మీడియట్ స్థాయి చదువుకు అవకాశం ఉన్న గ్రామాలు కేవలం 6.57 శాతం. ఇదీ గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో చదువులు పరిస్థితి.
అనుకున్న లక్ష్యాల ప్రకారం అభివృద్ధి సాధించడానికి, వివిధ పథకాలను సమర్థవంతంగా అమలు చేయడానికి, ఈ కార్యక్రమాల్లో లోపాలను తొలగించడానికి గ్రామీణాభివృద్ధి శాఖ ఈ సమాచారం సేకరించింది. పది రాష్ట్రాలు ఉత్తరప్రదేశ్, పశ్చిమబెంగాల్, జార్ఖండ్, బీహార్, మణిపూర్, గోవా, ఒడిశా, ఉత్తరాఖండ్, అరుణాచల్‌ప్రదేశ్, హిమాచల్‌ప్రదేశ్ రాష్ట్రాల్లో పరిస్థితి మరింత దయనీయంగా ఉంది. ఈ రాష్ట్రాల్లో 15 శాతం గ్రామాల్లో ఒక్క స్కూలు కూడా లేదు. మిజోరం, కేరళ, గుజరాత్ రాష్ట్రాల్లో 2 శాతం కన్నా తక్కువ గ్రామాల్లో మాత్రమే స్కూళ్ళు లేవు.
ఉన్నత విద్య విషయంలో కూడా కేరళ గొప్ప ప్రగతి సాధించింది. కేరళలో 80 శాతానికి మించిన గ్రామాల్లో సీనియర్ సెకండరీ అంటే మన ఇంటర్మీడియట్ స్థాయి విద్యాలయాలున్నాయి. సీనియర్ సెకండరీ స్థాయిలో నాగాలాండ్, జార్ఖండ్, ఒడిశా రాష్ట్రాల పనితీరు చాలా నిరాశాజనకంగా ఉంది. ఒడిశాలో కేవలం 1.7 గ్రామాల్లోను, నాగాలాండ్‌లో కేవలం 1.8 శాతం గ్రామాల్లోను, జార్ఖండ్‌లో కేవలం 2.1 శాతం గ్రామాల్లోను సీనియర్ సెకండరీ విద్యాలయాలున్నాయి. అయితే ఈ డాటా కేవలం గ్రామాలకు సంబంధించింది మాత్రమేనని, గ్రామపంచాయతీ స్థాయికి సంబంధించిన డాటా కాదని అధికారులు అంటున్నారు. ఒక గ్రామపంచాయతి క్రింద అనేక గ్రామాలు ఉంటాయి. గ్రామ పంచాయతీ స్థాయలో డాటా సేకరించడం ఇంకా జరగలేదు. 14 శాతం గ్రామా ల్లో స్కూళ్ళు లేవన్నది నిజమే అయినా, బహుశా దగ్గరలోని గ్రామం లో స్కూలు ఉండొచ్చు. అంటే స్కూలుకు వెళ్ళడం కష్టమేమీ కాదని అనుకోవాలి. జాతీయ నమూనా సేకరణ 2014 ప్రకారం గ్రామీణప్రాంతాల్లో 94 శాతం కుటుంబాలు ప్రాథమిక విద్యావసతి అందుబాటులో ఉందని చెప్పారు. అంటే, కిలోమీటరు దూరంలో వారికి ప్రాథమిక పాఠశాల అందుబాటులో ఉంది. అయితే ఈ డాటా ప్రకారం హైస్కూలు విద్య అందుబాటులో లేదు. గ్రామీణ ప్రాంతా ల్లో హైస్కూలు విద్య కోసం చాలా దూరం వెళ్ళవలసివస్తోంది. ఈ వాస్తవాన్నే ఇప్పుడు గ్రామీణాభివృద్ధి శాఖ సేకరించిన సమాచారం కూడా ధ్రువీకరిస్తోంది.
కేంద్రప్రభుత్వం ప్రారంభించిన సర్వశిక్షా అభియాన్ కార్యక్రమం ప్రాథమిక విద్యను అందరికీ అందుబాటులో తీసుకువచ్చే లక్ష్యంతో ప్రారంభించారు. అది కూడా నిర్దిష్ట కాలపరిమితి లక్ష్యంగా పనిచేసే కార్యక్రమం. భారత రాజ్యాంగం నిర్దేశించిన ప్రకారం 6 నుంచి 14 సంవత్సరాల పిల్లలకు తప్పనిసరిగా నిర్బంధ ఉచిత విద్య బోధించడానికి ఉద్దేశించిన కార్యక్రమం. కాని ఈ లక్ష్యం నెరవేరుతుందా? 14 శాతం గ్రామాల్లో స్కూలు లేకపోతే దగ్గరలో ఉన్న స్కూలుకు వెళ్ళే అవకాశం ఉన్నప్పుడు అక్షరాస్యత శాతం ఎందుకు పెరగడం లేదన్న ప్రశ్న ముందుకు వస్తోంది.
స్కూలు విద్యకు సంబంధించి మరో విషయమేమంటే, దేశంలోని ప్రయివేటు స్కూళ్ళలో దాదాపు 20 లక్షల సీట్లు ఆర్ధికంగా బలహీన వర్గాలకు రిజర్వు చేయబడ్డాయి. కాని అందులో కేవలం 20 శాతం సీట్లు మాత్రమే ఇస్తున్నారు. ఇండస్ యాక్షన్ అనే స్వచ్ఛంద సంస్థ ఈ విషయాన్ని తెలియజేసింది. విద్యాహక్కు చట్టం 2009 ప్రకారం ప్రయివేటు, అన్ ఎయిడెడ్ స్కూళ్ళలో 25 శాతం సీట్లు ఆర్ధికంగా బలహీనవర్గాల పిల్లలకు ఇవ్వాలి. కాని ఈ విషయాన్ని ఈ స్కూళ్ల యాజమాన్యాలు పట్టించుకోవడం లేదు. ప్రభుత్వాలు కూడా శ్రద్ధ తీసుకోవడం లేదు. ఢిల్లీ, గుజరాత్, రాజస్థాన్ రాష్ట్రాల్లో పరిస్థితి మెరుగ్గా ఉంది, కాని మిగిలిన రాష్ట్రాల్లో ఈ విషయం గురించి అవగాహన కూడా లేదు. 2013- 14 సంవత్సరంలో మొత్తం 5.1 లక్షల ప్రవేశాలు జరిగాయి. ఆ సంవత్సరం కాస్త ఈ చట్టం పట్ల శ్రద్ధ చూపించారు. కాని తర్వాతి సంవత్సరం 4.8 లక్షలకు తగ్గిపోయాయి. మళ్ళీ 201516లో 6 లక్షలకు ప్రవేశాలు పెరిగాయి. తర్వాతి సంవత్సరం 4.3 లక్షల ప్రవేశాలకు పడిపోయాయి. ఆర్ధికంగా బలహీనవర్గాల పిల్లలు ఈ స్కూళ్ళలో ప్రవేశాలు పొందడం లేదంటే చాలా కారణాలున్నాయి. చాలా మందికి ఈ విషయమై అవగాహన లేదు.
ప్రయివేటు స్కూళ్ళు కూడా ఈ విషయం చెప్పడం లేదు. బలహీనవర్గాల పిల్లలు ఇతర పిల్లలతో కలిసి చదవడం వల్ల ఇబ్బందికరంగా ఉంటుందని భావించే స్కూలు యాజమాన్యాలు కూడా ఉన్నాయి. తల్లిదండ్రులకు కూడా తమ పిల్లలను ప్రయివేటు స్కూళ్లలో వేయవచ్చని తెలియదు. అందువల్ల ప్రభుత్వ స్కూళ్ళకే పంపిస్తుంటారు. ఇండస్ యాక్సన్ వంటి సంస్థలు ఇప్పుడు ఈ విషయమై అవగాహన పెంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి. ప్రయివేటు స్కూలు యాజమాన్యాలు బలహీనవర్గాల పిల్లలను చేర్చుకోడానికి ఇష్టపడకపోవడం ఒక కారణమైతే, ప్రభుత్వ స్కూళ్ళలో ప్రవేశాలు తగ్గిపోతాయన్న భయంతో ప్రయివేటు స్కూళ్ళకు ఈ విషయమై స్వేచ్ఛ ఇవ్వడం కూడా జరుగుతోంది.
బలహీనవర్గాల పిల్లలకు ప్రయివేటు స్కూళ్ళలో రిజర్వేషన్ కేటగిరిలో సీటు లభించకపోడానికి మరో కారణం మామూలు పద్ధతిలో తమ పిల్లలకు సీటు లభించని తల్లిదండ్రులు ఆర్ధికంగా బలహీనవర్గం కాకపోయినా ఈ కేటగిరీ క్రింద సీటు సంపాదించుకోడానికి ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఢిల్లీ వంటి పట్టణాల్లో నర్సరీ ప్రవేశాలు చాలా కష్టంగా మారాయి. ఇటీవల ఢిల్లీలో ఒక వ్యక్తి తన కుమారుడికి ఒక ప్రతిష్ఠాత్మకమైన ప్రయివేటు స్కూలులో ప్రవేశం సంపాదించడానికి ఆర్ధికంగా బలహీనవర్గం క్రింద దొంగ పత్రాలు సమర్పించినందుకు అరెస్టయ్యాడు. పట్టణ ప్రాంతాల్లో బలహీనవర్గాలకు లభించవలసిన రిజర్వుడు సీట్లు ప్రయివేటు స్కూళ్ళల్లో లభించడం లేదు. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో బలహీనవర్గాలు పిల్లలను దూరం పంపించి చదివించడం సాధ్యం కావడం లేదు. అక్కడ స్కూళ్ళ కొరత ఉంది. దేశంలోని విద్యా వ్యవస్థకు సంబంధించిన ఈ సమస్యలు పరిష్కారం కాకపోతే అభివృద్ధి పూర్తిగా కుంటుపడుతుంది.

14% Schools are not in Rural areas in India