Search
Monday 11 December 2017
  • :
  • :

తెలంగాణా జాతీయాల పెరుమాళ్ళు

perumaluఇంటికి వాకిలి సాక్షి అన్నట్టు ఈ తెలుగింటికి, ఈ తెలంగాణా ఇంటికి వాకిలిలాంటి వాడు వేముల పెరుమాళ్ళు.
తెలుగు భాషా సంస్కృతుల గూర్చి, తెలుగు జీవనానికి సంబంధించిన జాతీయాల గూర్చి వేముల పెరుమాళ్ళు ఒక జీవిత కాలపు కృషి చేశారు. అయితే ఆ కృషి గురించి తెలుగు సాహితీ లోకంలో జరగాల్సినంత చర్చ జరగక పోవడం విచారకరం. పెరుమాళ్ళు మాటల్లోనే చెప్పాలంటే మన సాహిత్య చర్చలనీ ‘ఉత్తుత్తి పుట్నాలు మూడు కుప్పలన్నట్లు’ గా సాగుతున్నాయి.
మంచి మనిషిగా, నిగర్విగా గుర్తింపు ఉన్న పెరుమాళ్ళు కొంత కాలం రాజకీయాలలో కూడా ఉన్నారు. స్వతంత్ర అభ్యర్థిగా పోటీ చేసి కరీంనగర్ జిల్లాలోని రాయికల్ మండల అధ్యక్షులుగా ఎన్నికై కొద్ది కాలం పని చేశారు. 1989లో శాసనసభకు కూడా పోటీ చేశారు. కానీ గెలవలేకపోయారు అయినా ఆయన ప్రజా జీవితానికి దూరం కాలేదు. సమస్యల పరిష్కారానికి ఎప్పుడూ ముందుండేవారు. అందువల్లే లేబర్ కాంట్రాక్ట్ సహకార సంఘం అధ్యక్షుడిగా, రాష్ట్ర టెలిఫోన్ కమిటి సభ్యులుగా చాలా కాలం కొనసాగారు. అస్వస్థులై 17 సెప్టెంబర్ 2005న కన్ను మూసే నాటికి ఆయన వయసు అరవై రెండు మాత్రమే!
వేముల పెరుమాళ్ళు 8 జనవరి1943న కరీంనగర్ జిల్లా రాయకల్ గ్రామంలో జన్మించారు. కొరుట్ల, జగిత్యాల శ్రీకాళహస్తిలో హైస్కూలు చదువు పూర్తి చేసి, గ్రామీణాభివృద్ధిలో డిప్లమా తీసుకున్నారు. ఇక సాహిత్య రంగాన గౌతమి సాహిత్య సమాఖ్య కరీంనగర్ కార్యవర్గ సభ్యులుగా అనేక సభలు నిర్వహించారు. స్వయంగా ప్రసంగాలు చేశారు. ‘తెలంగాణ జాతీయాల’ పై ఆకాశవాణి హైదరాబాద్ కేంద్రం నుండి ఎన్నో ప్రసంగాలు చేశారు. అవి గాఢమైన చింతనతో సూటిగా, స్పష్టంగా ఉండేవి. తన అనుభవాల్ని, అలోచనల్ని రంగరించి జాతీయాలను విశ్లేషిస్తూ ఉంటే ఎవరో వృద్ధ పండితుడు మాట్లాడుతున్నట్టు ఉండేది. నిజానికి అప్పుడాయన వయ సు నలభైకి పై చిలుకు. చదువు స్కూలు ఫైనల్. కానీ ఆయన వాక్యం రసాత్మకం. శైలి ఒక ప్రవాహం. నిగూఢ మైన అంశాల్ని వింగడిస్తున్నప్పుడు, వివరిస్తున్నప్పుడు ఆయనది మహా మేధావుల స్థాయి.
ఒక పది పుస్తకాలు ప్రచురించడానికి సరిపడినన్ని జాతీయాలు సేకరించిన పెరుమాళ్ళు, అతికష్టం మీద రెండు వందల డెబ్బయి పేజీల “తెలంగాణ జాతీయాలు” 1998లో ప్రచురించగలిగారు. ఆ ఒక్క పుస్తకము అచ్చువేయడానికి పెద్దమొత్తంలో అప్పుకావడం వల్ల అది తనకు “చిన్న ముండకు పెద్దశోకం” అంటే శక్తికి మించిన పని అయ్యిందని చెప్పుకున్నారు. ఆ పుస్తకం చదివిన వారికి ఆయన స్థాయి ఏమిటో అర్థమవుతుంది. ఎవరూ పట్టించుకోని జాతీయాల్ని ఉడుతూ భక్తిగా సేకరించి, వాటికి వివరణలూ, వ్యాఖ్యానాలు రాసి ప్రసంగిస్తుంటే వినడం ఒక గొప్ప అనుభవం ! ఆ విషయాన్ని ఆచార్య బిరుదు రాజు రామరాజు, ఆచార్య నాయని కృష్ణకుమారి, డాక్టర్ దాశరథి రంగాచార్య వంటి నాటి సాహితీ ప్రముఖులు పుస్తకానికి రాసిన ముందు మాటలలో వివరించారు. విశ్వవిద్యాలయాలు, అకాడెమీలు, లేదా సాహిత్య సంస్థలు చేయాల్సిన పనిని, వేముల పెరుమాళ్ళు ఒంటరిగా చేశారు. ఉడుం పట్టు, దీక్ష కార్య శూరత్వం గల వారు ఎలాంటి మహాకార్యాన్నయినా అలవోక గా చేయగలరని ‘తెలంగాణ జాతీయాలు ’ పుస్తకం చూస్తే తెలుస్తుంది. పాఠకులు తంతే పరుపులో పడ్డట్టు పడతారు’
తెలుగు సంస్కృతి అంతా ఒక్కటే! అయినా తెలంగాణ సంస్కృతిలో కొంత భిన్నత్వం ఉంది. భాషలో యాసలో ప్రత్యేకత ఉంది. అందుకు కారణం సుమారు ఎనిమిది వందల సంవత్సరాలకు పైగా ఇతర జాతీయాలు ఈ ప్రాంతాన్ని పాలించారు. తెలుగు చదవడం, రాయడం నిషేధింపబడ్డ రోజుల్లో కూడా తెలంగాణ ప్రజలు వారి భాషను, యాసను పదిల పరుచుకున్నారు. వారి సామెతల్ని, జాతీయాల్ని , మౌఖిక సాహిత్యాన్ని, లిఖిత సాహిత్యాన్ని భద్ర పరుచుకున్నారు. నిజాం పాలకులు సృష్టించిన ప్రతికూలమైన పరిస్థితులలో కూడా ఇక్కడి ప్రజలు వాటిని కాపాడుకోవడం ఒక సాహసవంతమైన చర్య. వ్యవసాయ పరంగా చూస్తే ఈ ప్రాంతపు భూములు పెద్దగా పంటలు పండేవి కావు. రాళ్ళు, రప్పలు, గుట్టలు, నీటి కొరత వ్యాపారానికి కూడా అనువైన ప్రదేశం కాదు. అందువల్ల ఆర్థికంగా బలపడే అవకాశాలే లేవు. అంటే అన్ని రకాల ప్రతికూల పరిస్థితులలో తెలంగాణ ప్రజలు తమ భాషను, యాసను, సంస్కృతి సంప్రదాయాలను కాపాడుకుంటూ వచ్చారన్నది మనం గ్రహించాలి. సహృదయంతో అందులోని గొప్పతనం అర్థం చేసుకోగల వారికైతే, అది అర్థమవుతుంది! అది అర్థం చేసుకునే ఒక అవకాశం వేముల పెరుమాళ్ళు మనకిచ్చారు. ‘ఇది గుర్రం ఇది మైదానం’ అన్నట్టు తేట తెల్లం చేశారు.
‘తెలంగాణ జాతీయాలు ’ ఏకాగ్రతతో మనసుపెట్టి చదివిన వారికి తెలుగు జాతి ఔనత్యం గూర్చి తెలుస్తుంది. మన పండుగలు, పబ్బాలు, పెళ్ళిళ్ళు, పేరంటాలు, క్రీడలు, విందులు, వినోదాలు, నమ్మకాలు, కట్టుబాట్లు, ఆచరణలో ఉన్న వివిధ విధానాలు వాటి వాటి ప్రత్యేకతలు అన్నీ కొంత వరకైనా తెలుస్తాయి. ఇంగ్లీష్ చదువులు ఎక్కువైపోయి, విదేశీ సంప్రదాయాలు మక్కువైపోయి తమ అస్థిత్వాన్ని తామే వదులుకుంటూ పరాయీకరణ చెందుతున్న నేటి యువతరం ఎంత సత్వరంగా తమను తాము గుర్తించుకుంటే అంత మంచిది. ఎన్నెన్నో అవరోధాల్ని తట్టుకుంటూ కొన్ని వేల సంవత్సరాల నుండి అఖండ దీపంలా వెలుగుతూ వస్తున్న మన జానపద సంస్కృతి విలువను నేటి తరం అర్థం చేసుకోవాలి. ‘ఇంటోడు దొంగల్ల కలిసినట్టు కాకూడదు’ మన పాత తరం మనుషులు ఏ రెండు నిమిషాలు మాట్లాడినా అందులో పుష్కలంగా, జాతీయాలు, సామెతలు, పొడుపుకథలు, పదాలు అలవోకగా వినిపించేవి. ఇప్పుడు ఈ మారిన కాలంలో అన్నీ మారిపోయాయి. చిత్తు బొత్తయ్యింది.’ (అంటే తారుమారయ్యింది) భాష కాలుష్యమై పోయింది. యాస కాలుష్యమైపోయింది. జానపదుల ఆత్మసౌందర్యం గుబాళించే జాతీయాలు కనుమరుగై పోతున్నాయి. ఈ కనిపించని వరదల్లోంచి, ఉప్పెనలోంచి, వాయు గుండాల్లోంచి, సునామీల్లోంచి మనల్ని మనం రక్షించుకోక తప్పదు. అలాంటి ముఖ్యమైన విషయాన్ని ఎత్తి చూపి, మన బాధ్యతను మనకు గుర్తు చేసిన పెరుమాళ్ళు చిరస్మరణీయులు. పరభాషా దురాక్రమణ వల్ల మన జాతీయాలెన్నో కాల గర్భంలో కలిసి పోయాయని ఆయన ఆవేదన చెందారు. ‘పోయింది పొట్టు, ఉన్నది గట్టి’ అన్న పెద్దల వాక్యానికి కట్టుబడి ఆయన తెలంగాణా మారుమూల పల్లెల్లోంచి జాతీయాలు పోగు చేశారు. ఆయనకు అదొక యజ్ఞం. అదొక తపస్సు. ఒక్కోసారి జాతీయం వెంట సామెత. సామెత వెంట జాతీయం కలిసి ఉంటాయి. తల్లీ పిల్లల్లాగా, అది విడదీయరాని బంధం. జాతీయాల్లో అక్కడక్కడా కొంత బూతు తొంగి చూస్తుంది. అయితే అది నాగరికులైన అక్షరాస్యుల దృష్టి కోణంలో మాత్రమే బూతు, వారి దృష్టిలో అంటే, జానపదుల లేదా నిరక్షరాస్యుల దృష్టిలో అది బూతుకాదు. వారు అమాయకంగా, సహజంగా స్వచ్ఛంగా స్వచ్ఛందంగా పదాలు వాడుతారు. మనం వాటిని వారి కోణంలోంచే, వారి స్థాయిలోంచే పరిశీలించాలి. వేముల పెరుమాళ్ళు ఈ విషయంలో ఎంతో సాహస వంతుడు. తెలంగాణ జాతీయాల్ని పరిరక్షించడం తన కర్తవ్యమని, జీవిత ధ్యేయమని భావించారు. యథాతథంగా జాగ్రత్తగా వాటిని గ్రంథస్థం చేశారు. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే తరతరాల తెలంగాణ సామాజిక చరిత్రను గ్రంథస్థం చేశారన్నమాట! ‘పిర్రలు చూసి పీటలు వేసే కాలమిది’ వేముల పెరుమాళ్ళు వంటి గూర్చి ఎవరు మాట్లాడుతారూ?

Comments

comments