Home కలం దూదిమేడలో ప్రాణమంత కవిత్వం

దూదిమేడలో ప్రాణమంత కవిత్వం

edt

అపురూపమైన సంఘటనలకు కొన్ని సందర్భాలు, సన్నివేశాలు ప్రేరకాలుగా మారుతుంటాయి. కవితా సామాగ్రి అందులో నుండే కవికి అందుతుంది. కఠిన శిల మీద తనను తాను సానబెట్టుకుంటూ ఆలోచనలు, కొలమానాలు, విలువల అంతర్మథనంలో కాగివేగే కవి యేమి రాయాలో, ఎలా రాయాలో అర్థం చేసుకుని సాధకుడుగా నిరూపించుకోవడం కష్టమైన పని అన్నది స్పష్టం. సాదాసీదా సామాజికుడిగా కనిపిస్తూనే నిరాడంబరమైన సూటిదనాన్ని కవిత్వంలో వెలిగింపజేసిన కవి నాళేశ్వరం శంకరం “భూగోళపు గోడ మీద జ్వలిస్తున్న బీజాక్షరాలు, సలసల కాగుతున్న సమాజం నా ముందూ వెనుకలు, వీటిని ఆవాహన చేసుకుందామనుకునే లోపునే యీ భయానక ప్రపంచం నాలో ప్రవేశించి, అంతఃఘర్షణకులోను చేసినప్పుడల్లా ఒక ఆలోచన నాలో కదిలి, నేను గాకాక, ఆ ఆలోచన నేనుగా మారినప్పుడూ, ఆ ఆవేశంలోనే సంచరిస్తున్నపుడూ, నాకూ, నా ఆలోచచనకూ మధ్యన ఓ భావన రూపుదాల్చుతుంది. ఓ క్రియాత్మక లయ కొనసాగుతుంటే ఆ ఆలోచనా ధోరణికి సరిపడే ప్రతీకల్ని సమకూర్చుకుంటూ కవిత్వం రాయటం నా అలవాటు, ‘దూది మేడ’ను నిర్మించింది యీ పద్ధతిలోనే, అని తన కవితాస్థితిని స్పష్టంగా ఏనాడో చెప్పారు. శంకరం. అరమరికలు లేకుండా కవి సామాజిక అనుభవాలు కవిత్వంలో స్పష్టమవ్వాలి. నిత్య నిరంతర సాధకుడిగా కవిని నిలిపేవి అనుభవాల్ని ఆత్మీకరించుకుని రాసిన అక్షరాలే. దూది మేడలోని ఎన్నో కవితలు శంకరంలోని మేలుకొని ఉండే సామాజిక గుణానికి దర్పణం పడతాయి. నది